diabetenhulphond

Annie Raap haar eigen verhaal:

Ik heb al 47 jaar diabetes mellitus, vanaf negenjarige leeftijd. Altijd ben ik al moeilijk instelbaar geweest. Veel ziekenhuis opnames, altijd maar weer nieuwe dingen proberen, en voortdurend niet weten hoe ik een hypo of hyper zou moeten voorkomen.

Mijn drie kinderen hebben veel en vaak moeten helpen als het weer eens dreigde mis te gaan. Maar nu zijn mijn kinderen de deur uit. Gelukkig heb ik een kleinzoon die bij mij woont, en ook hij heeft menigmaal mij uit een coma gehaald.

De afgelopen 2 jaar is er op z’n minst 15 keer een ambulance geweest om mij weer bij te spuiten, omdat ik al te ver heen was en mijn kleinzoon mij niet meer bij kon brengen. Meerdere keren ben ik opgenomen in het ziekenhuis omdat het weer mis ging. Ontzettend duur allemaal dus. Heel erg lastig dus. Per dag prik ik minstens 10 en soms wel 15 keer de bloedsuikerspiegel, alleen al om de zekerheid te krijgen dat ik niet te laag of te hoog zit. Ik voel het niet meer.

Afgelopen maart ben ik met mijn auto in de trekvaart gereden. Als er niet een paar mannen waren geweest die dat hadden gezien, dan was ik verdronken. De kans is groot dat ik niet meer mag auto rijden. Omdat ik niet meer goed kan lopen, wordt mijn wereld wel heel erg klein. Mijn wereld wordt dan beperkt tot mijn eigen huis of daar vlak in de buurt.

Een paar weken geleden ben ik zo’n 5 uren in een coma geweest voordat de buren mij vonden. Als zoiets gebeurt dan ben ik wel 2 dagen helemaal van slag. Maar, er is hoop, een hypo hulp hond. Wat lijkt me dat geweldig, een hond die het aanvoelt dat er een hypo aan zit te komen. Meer dat 30 minuten voordat het werkelijk zo ver is. Als zo’n hond dit kan aangeven, dan kan ik gewoon blijven autorijden, wordt mijn wereld niet heel erg beperkt, en kan ik doorgaan met de dingen die ik graag doe.

Zoals:  Mijn 2 koren dirigeren. Het is tijdens een uitvoering al een paar keer mis gegaan. Ik kan gewoon weer auto rijden. Zelf mijn boodschappen doen. Niet de angst te hebben om ’s avonds naar bed te gaan. De vreselijke vermoeidheid na een coma niet meer te voelen. De voordelen zijn teveel om op te noemen. Niet afhankelijk zijn van anderen. En vooral niet van mijn kleinzoon die toch op een gegeven moment ook de deur uit zal gaan.

Annie Raap

Annie's (klein) zoon aan het woord:

Mijn ervaring met de diabetes van mijn Mem. Ik woon al 15 jaar bij mijn oma (Mem) in huis, en zij heeft suikerziekte. Dat is voor mij altijd heel vervelend, want ze raakt wel vaak in een coma en dan moet ik de ambulance bellen. Dat is al heel erg vaak gebeurd en dat gebeurt altijd in de nacht, en dan word ik er wakker van en moet ik bellen, want ik kan haar dan zelf niet meer uit die coma krijgen. De laatste twee jaar is de ambulance volgens mij wel 20 keer geweest, en een paar keer moest mijn mem naar het ziekenhuis gebracht worden. Ik ben dan alleen thuis en dat is voor mij heel erg vervelend.

Laatst was Mem in een coma geraakt en toen heeft ze er vijf uren in de kamer op de vloer gelegen voordat ze gevonden werd. Als ik straks uit huis ga dan kan mijn Mem niet alleen thuis zijn want dan gaat ze dood. Als Mem een hulphond zou hebben, dan kan die hond aan haar ruiken of ze een hypo krijgt, en dan raakt ze niet meer in een coma. Dan hoef ik er niet meer over in te zitten als ik eens een nacht weg ben. En als ik het huis uit ga, dan zorgt die hond ervoor dat Mem op tijd wordt gewaarschuwd. Maar vooral is het zo, dat Mem dan niet meer in een coma kan raken omdat de hond haar dan waarschuwt. 

Naim Benssallam